Blog #15 Wedding day is here! Part 2! #TheBloggingBrideNL

Blog #15 Wedding day is here! Part 2! #TheBloggingBrideNL

Wedding day is here! Part 2!

We gaan weer verder waar we de vorige keer waren gebleven: Heb je Part 1 nog niet gelezen? Kijk dan vlug op http://mjsbruidsmode.nl/blog-12-weddingday-is-here-part-one-thebloggingbridenl/

We rijden de Oisterwijksedreef op in onze toffe Trouwbus. Fotografe Yardena wil toch nog even kijken op de plek waar we de laatste foto’s hadden gepland. Tegenover de trouwlocatie. Maar eenmaal op de oprijlaan van Kasteel Nemelaer is het een grote modder bende. De gedachte aan modderige trouwkleding tijdens de ceremonie zien we allemaal niet zitten. We draaien om en rijden het terrein op van Herberg van Boxtel. Onze trouwlocatie…

 

Patricia van de Trouwbus staat meteen met paraplu klaar om ons zo droog mogelijk naar binnen te krijgen. Binnen ziet het er prachtig uit. We kunnen nu snel even spieken naar de ceremonie opstelling omdat de gasten pas over een half uur komen. Wij waren zelf pas over 3 kwartier gepland. Lenie heeft samen met mijn nichtje Josine en haar vriend Beerd en natuurlijk de lieve mensen van Herberg van Boxtel, alles gedecoreerd en klaar gezet. Het ziet er top uit! Willian, de eigenaar van de Herberg, komt ons tegemoet lopen en feliciteert ons uitbundig. “Kom Swolfs, eerst maar eens even een drankje” zegt hij. Bas en ik nemen plaats in het restaurant van de Herberg want de eerste gasten melden zich. Yardena schiet ondertussen wat plaatjes van onze ringen en we lachen ons kapot met haar. Ze is niet alleen een goede fotografe maar ook echt een tof mens om op zo’n dag om je heen te hebben.


Lenie komt naar ons toe, gevolgd door Patricia en Willian. “Het regent nog steeds jongens, een entree met de bus lijkt me niet zo’n goed plan” zegt ze. Willian oppert dat we ook meteen met de ceremonie kunnen beginnen en dat dat het eerste moment is dat ze ons zien. Dat vinden we eigenlijk allebei niet echt een leuk idee. Het originele plan was, om de tuin waar de ceremonie zou plaats vinden, binnen te rijden met de bus. Ik kijk Bas aan. “Zouden de mensen droog kunnen staan als we gewoon bij de ingang aan zouden komen met de bus?” vraag ik. “Er kan een gedeelte onder het afdak en voor de rest kan ik de grote parasollen uitklappen” zegt Willian. “Dan worden jullie nog wel nat he, vind je dat niet erg?” Zegt Lenie voorzichtig. Ik kijk Bas nogmaals aan. “Wij smelten niet hoor en als dat wel is, dan heb ik nog wel een paar plaatsen waar het extra mag smelten” grap ik. “Oke, dan wachten we tot iedereen voor staat en dan sneaken jullie achterom de bus in en rijden naar de voorkant” zegt Lenie.

Bas heeft de gordijnen van het restaurant dicht gedaan. We zien allemaal bekende billen en benen langs lopen. Niemand heeft in de gaten dat wij, al dik een half uur, hier zitten te wachten. En eigenlijk is het wel even lekker, dat rust momentje. Ze laten ons even alleen vlak voor we weer de bus in gaan.
Ik pak Bas zijn handen vast. “Jij en ik he schat” zeg ik. “Jij en ik” herhaal ik zacht en geef hem een kus. “Pfff” blaas ik, “ik word opeens zenuwachtig.. slaat echt nergens op”. Patricia komt ons halen een laadt mij en mijn mega jurk weer in de bus.

Als we de hoek omrijden roepen we tegelijkertijd uit (Pardon my language) HOLY SHIT!
Zo, dat zijn veel mensen. We kijken met grote ogen naar alle zwaaiende en klappende mensen.
Onze lieve families en onze lieve vrienden. Ze staan daar allemaal en wat zien ze er prachtig uit!


De afgelopen tijd probeerden steeds meer mensen mij details over mijn jurk te ontfutselen. Want ja, WAT HAD IK AAN! Er werden zelfs poultjes en weddenschappen gesloten. De deur van de bus gaat open en ik hoor van alle kanten: “Hij is roze!” en “Wauw, wat zien jullie er mooi uit”. Van spanning spring ik achter Bas de bus uit en roep heel hard: “HIJ IS ROZEEEEE” terwijl ik met mijn rok zwaai. Meteen denk ik, je bent echt een rare en begin heel hard te lachen. Iedereen lacht hard met mij mee.
Dan hoor ik Lenie de mensen te vragen naar binnen te gaan.

Anja, Bas zijn moeder en Hans, mijn vader, blijven bij ons. Bas loopt met zijn moeder naar voren vanaf de deur. Ik wacht met papa achter het gordijn, dat ze open doen als het “onze beurt” is. Ik knijp zijn hand helemaal fijn. Ik hoor de klanken van de muziek. Liefde is als Sinterklaas uit de film Alles is liefde. Bas zal nu ergens naar voren lopen maar dat kan ik nu niet zien. Ik word emotioneel. #JaAlweer


Papa is niet het type voor openbare emotie en begint grappen te maken. Samen beginnen we zenuwachtig te lachen. Lenie komt om het gordijn open te doen. “Niet te hard lachen jullie, dat hoor je” zegt ze lachend. “Zeg maar als het gordijn open moet Margot”.
Al jaren regiseer ik modeshows en in mijn beleving is timing met muziek cruciaal. Ik heb een moment uitgekozen in de muziek wanneer ik met papa “down the aisle” wil lopen. Ik knik naar Lenie en het gordijn gaat open.

Alle ogen op ons gericht. Ik zie tranen bij familie en vrienden. Niet kijken Margot, zeg ik tegen mezelf. Anders ga jij direct… Te laat. Goh wat ben ik een jankerd vandaag. Ik weet dat ik nogal een “Ugly cry” ben en moet van binnen lachen om wat een prachtige foto’s dit gaan worden.
Papa spreekt een paar woorden tegen Bas voordat hij hem mijn hand geeft, maar deze gaan totaal aan mij voorbij. Ik geef papa een mega knuffel en neem plaats met Bas op onze stoelen.

Martine, onze fantastische B.A.B.S maakt er werkelijk een droom ceremonie van. Ze vertelt ons verhaal, met alles en iedereen die daar bij komt kijken. Ze vertelt vol passie en met een lach en soms een klein traantje. Iedereen luistert aandachtig en er wordt hard op gelachen.

Ook heeft ze voor Bas een biertje geregeld en voor mij, speciaal een glaasje watermeloen wijn. Bas houdt niet van verassingen maar ik had er toch nog eentje voor hem. Het gedichtje wat ik speciaal had geschreven voor onze grote dag.
Martine leest het precies voor zoals ik het op papier had gezet en verwerkt het prachtig in de ceremonie.
Dan vraagt ze ons te gaan staan. This is it! Ik luister aandachtig naar alles wat wij gaan beloven aan elkaar. Bas mag eerst. Hij kijkt mij strak in mijn ogen aan als hij zijn ja-woord uitspreekt en op mijn beurt kijk ik hem aan als ik zeg “ja, heel graag”. De eerste kus als getrouwd stel voelt heel speciaal.

Martine kondigt aan dat de ringen naar voren mogen worden gebracht. Laten wij daar nu de meeste speciale bruidsmeisjes ooit voor hebben… Namelijk onze oma’s! We hebben allebei nog 1 oma. Van de respectabele leeftijden 86 en 88. Arm in arm (en zonder rollator! Iets wat ik niet had verwacht) komen ze op ons afgelopen met de ringen. Ze nemen hun taak uiterst serieus. De oma van Bas overhandigt mij, Bas zijn ring en mijn oma, mijn ring aan Bas. Samen lopen ze arm in arm weer terug. Dit was oprecht een super speciaal moment.

Bas schuift mijn ring aan. Maar als ik die van hem aan wil doen dan gaat deze met mogelijkheid om zijn vinger! Door het warme weer heeft hij dikke vingers gekregen. “Gewoon hard duwen” fluistert hij. Ik sjor me een ongeluk maar hij gaat niet aan. Van de zenuwen beginnen we te lachen. Lenie komt aanlopen met een glaasje water en dan schiet de ring eindelijk op zijn plek.
Martine vraagt ons om weer plaats te nemen. Huh? Nu is het toch meestal afgelopen? Nou niet dus! Martine heeft nog heel wat in petto! Ze overhandigt ons een klein koffertje. Waarin we tijdens ons huwelijk onze eigen schatten kunnen doen. Vervolgens heeft ze ook nog een houten kistje. In het kistje gaat een fles speciaal bier voor Bas. Speciaal bier met een wolf erop. Dat is niet zomaar: Hij trouwt met een sWOLFs, is getrouwd door Martine WOLFs en tijdens zijn vrijgezellenfeest was hij de grote WOLF. (en ik roodkapje hahahaha)
Voor mij een fles meloenwijn. Maar nog veel belangrijker: De tekst die ze maakte voor de ceremonie, de vragenlijsten die Bas en ik afzonderlijk over elkaar hebben ingevuld en alle informatie die ze heeft verzameld toen ze langs ging bij onze ouders, getuigen en vrienden. Meteen verheug ik mij erop, dit straks allemaal op de huwelijksreis, op mijn gemakje door te lezen. Maar dat feest gaat niet door. Ze laat ons het kistje dicht timmeren!

Het mag pas open als we een jaar getrouwd zijn. Of als we een keer zo’n heftige ruzie hebben, dat we deze lieve woorden goed kunnen gebruiken. #BinnenkortEvenRuzieMaken
Voor het eerst in mijn leven timmer ik iets dicht en dat gaat mij wonder boven wonder goed af! #NewSkill
Martine sluit de ceremonie af en kondigt ons aan als Meneer en Mevrouw Mommers! Door een regen van rode rozenblaadjes lopen we terug. Dit keer met een grote glimlach op mijn gezicht en mijn man aan mijn zijde. Ik denk bij mezelf: Laat dat feestje nu maar beginnen!

Liefs Margot

Ps: Part 3 is coming soon!

#TheBloggingBrideNL

Fotocredits: Yardena Golverdingen YAJA Fotografie

 

 

 

 

 

 

 

aug 22, 2018 | Posted by in Nieuws | 0 comments
Marie-José Swolfs